Inderdaad, ik ben laat met mijn boodschap over zaterdag 13/9 e.k.
Met heel veel spijt en aarzeling moeten we melden dat deze zaterdag niet plaats kan vinden.
Voor twee opstellingen wil ik graag representanten engageren, maar eentje is te weinig.
Deze dame wil haar opstelling ook op 15 november doen.
We gaan ervan uit dat er nog enkele opstellingen bijkomen.
Ik ben wel erg lang op vakantie geweest en vaak komt de weerslag dan even later.
Is het dat, is het wat anders…
Word ik te oud…
We zien wat de toekomst brengt.
Wel is het zo dat ik naar de zeventig ga nu en dat brengt toch wat teweeg.
Een paar dagen geleden schreef ik nog aan een vriend dat bij de zeventig
het “verdwijnpunt” in beeld komt:
een toestand waar
hemel en aarde,
zon en schaduw,
boven en beneden,
binnen en buiten
in elkaar overgaan.
Dit punt verwijst duidelijk naar iets dat voorbij is, verdwenen is.
Het verwijst naar een einde.
Mijn eigen einde ook.
In het verdwijnpunt wenkt de dood.
Wie zich op deze dood gaat fixeren, wordt een “levende dode”.
Zelf kijk ik de dood in de ogen en ik groet ze: "ik zie je, en ik buig voor je".
Met veel eerbied.
En nederig ook.
Zo kunnen voorbij het verdwijnpunt terug in het leven stappen.
Zeker anders dan de jaren dat er nog geen zeven vooraan stond om de leeftijd aan te geven.
Maar even intens en vol.
Daarom blijven we ook graag dit werk doen.
Ook al gaat het er misschien anders uit zien,
Krijgt het een andere vorm.
We kijk ernaar uit jullie in november te mogen begroeten.
Als je een opstelling iwil doen, wil dit dan goed op voorhand laten weten.
Liefst met een mailtje.
Met een kleurrijke herfstgroet,
Ook namens Riet
Johan
